من تقریباً تمام گوشی‌های تاشوی اندرویدی امسال را بررسی کرده‌ام؛ آیفون Duo در مقایسه با آن‌ها چگونه است؟

Android Police Tech Advisorوقتی برای اولین بار نقد آلیسون و نیلای از Verge درباره آیفون Duo را خواندم، بلافاصله یکی از شکایات آن‌ها نظرم را جلب کرد: اینکه نمایشگر بیرونی (cover display) خیلی کوچک است. با خودم فکر کردم: این حسی نیست که Samsung Galaxy Z Fold 8 به آدم می‌دهد. آیا آن‌ها اشتباه کرده بودند؟

بعد از یک هفته و نیم استفاده از Duo، دقیقاً می‌فهمم منظور آن‌ها چیست — و این اصلاً تقصیر خودِ صفحه نمایش نیست. اپلیکیشن‌هایی که روی گوشی تاشوی کوتاه سامسونگ و Xiaomi 18 Fold با ابعاد مشابه، راحت به نظر می‌رسند، اغلب روی صفحه بیرونی Duo تنگ و فشرده هستند؛ چرا که فضای صفحه توسط یک «ریل سمت راست» (right-hand rail) اشغال شده است که اکثر اپلیکیشن‌ها اصلاً از آن استفاده نمی‌کنند.

این تنها یکی از مواردی است که اولین گوشی تاشوی اپل را به طور بنیادی با جایگزین‌های اندرویدی متفاوت می‌کند. من تقریباً تمام گوشی‌های تاشوی اندرویدی که امسال عرضه شدند را بررسی کرده‌ام، از سامسونگ و گوگل گرفته تا آنر و اوپو، و از درک این موضوع تعجب کردم که Duo در بخش سخت‌افزار در برابر همه آن‌ها قد علم می‌کند، اما توسط خود iOS ضربه می‌خورد. حداقل در حال حاضر، اندروید برای گوشی‌های تاشو روان‌تر است — هرچند نمی‌دانم این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت.

اندازه، شکل و کیفیت ساخت

آیفون Duo حس فوق‌العاده‌ای دارد. تا حد زیادی. فریم خمیده و پنل پشتی Ceramic Shield آن، همان حس وصف‌ناپذیر اپل را دارد؛ نوعی صیقل‌خوردگی که به توجیه برچسب قیمت ۲۰۰۰ دلاری آن کمک می‌کند. لولا به طور خاص به طرز رضایت‌بخشی روان است و با یک کلیک مغناطیسی آرامش‌بخش باز و بسته می‌شود. در مقایسه با Galaxy Z Fold 8 یا Xiaomi 18 Fold، گوشی Duo صرفاً حس بهتری دارد.

اما بخشی از این موضوع به نقطه ضعف بزرگ Duo برمی‌گردد: وزن آن. در ابتدا این وزن زیاد، حس اطمینان‌بخشی از ترکیب شیشه و فلز را القا می‌کند. اما وقتی شروع به استفاده از گوشی کردم، متوجه شدم که واقعاً سنگین است. وزن آن از تمام رقبایش — حتی آن‌هایی که نمایشگر بزرگ‌تری دارند — بیشتر است و هر تلاشی برای استفاده یک‌دستی از Duo، این موضوع را به سرعت آشکار می‌کند. همچنین کمی ضخیم‌تر از برخی تاشوهای دیگر است، اگرچه در عمل این موضوع خیلی کمتر مرا اذیت می‌کند.

گوشی Magic V6 آنر (سمت راست) نازک‌ترین تاشوی موجود است، اما نه آن‌قدر که واقعاً اهمیت داشته باشد.

شکل پهن و کوتاه (squat) آن برای همه مناسب نخواهد بود. Duo حتی از Z Fold 8 هم کوتاه‌تر و عریض‌تر است، هرچند ابعاد آن تقریباً با Xiaomi 18 Fold یکسان است. من طرفدار این طراحی هستم که هم در حالت بسته جذاب و راحت است و هم در حالت باز، انتخاب طبیعی بین جهت‌گیری عمودی یا افقی را به شما می‌دهد. نکات منفی اصلی این است که صفحه بیرونی کوتاه باعث می‌شود استفاده از برخی اپلیکیشن‌ها دشوار شود و زمانی که نیاز دارید دستتان را به سمت دیگر صفحه بکشید، عرض زیاد آن مشکل‌ساز می‌شود — مشکلی که با برخی انتخاب‌های نرم‌افزاری اپل بدتر هم شده است. در این باره بعداً بیشتر توضیح می‌دهم.

و در حالی که رتبه IP68 گوشی Duo یک مزیت آشکار نسبت به بسیاری از رقبا است (فقط Google و Honor با آن برابری می‌کنند)، ما ندیده‌ایم که بسیاری از تاشوهای اندرویدی اخیر مانند Duo با آسیب لولا و نمایشگر دست و پنجه نرم کنند. هنوز مشخص نیست که خرابی‌های صفحه نمایش Duo واقعاً چقدر گسترده است — به نظر نمی‌رسد به اندازه شکست نسل اول سامسونگ در سال ۲۰۱۹ فراگیر باشد — اما آسیب‌های بدون ضربه مانند این، در تاشوهای اندرویدی مدرن تقریباً شنیده نشده است. این یادآوری است که Duo هنوز یک محصول نسل اول است، در حالی که برخی رقبای اندرویدی در هشتمین نسل خود هستند.

چین‌خوردگی و نمایشگر

نمایشگر هوشمندانه‌ترین ترفند سخت‌افزاری Duo است و به راحتی محبوب‌ترین ویژگی من در این گوشی در مقایسه با سایر گوشی‌های تاشو محسوب می‌شود. هیچ رقیبی چیزی شبیه به پوشش «نانو-تکسچر» روی صفحه داخلی ارائه نمی‌دهد که از جنبه‌های مختلف برای چشم‌ها راحت است.

تشخیص چین‌خوردگی Duo (سمت راست) تقریباً به اندازه Oppo Find N6 دشوار است.

نکته حیاتی این است که این پوشش به پنهان کردن چین‌خوردگی (crease) گوشی نیز کمک می‌کند؛ چینی که کاملاً نامرئی نیست اما به خوبی مخفی شده است. چین‌خوردگی Duo جایی در میانه تاشوهای اندرویدی قرار می‌گیرد: ظریف‌تر از گوگل و آنر، و واضح‌تر از سامسونگ. چین‌خوردگی تقریباً نامرئی اوپو همچنان بهترین است، اما نه با اختلاف زیاد. صفحه مات Duo باعث می‌شود دیدن آن سخت‌تر از بقیه باشد (اگرچه از زاویه دیده می‌شود)، اما هنوز هم لمس کردن آن به اندازه کافی آسان است و چند نفر از دوستانم هنگام امتحان کردن گوشی بلافاصله به آن اشاره کردند. با این حال، نمی‌خواهم پیازداغش را زیاد کنم: Pixel 11 Pro Fold احتمالاً تنها گوشی تاشوی امسال است که چین‌خوردگی‌اش را یک مشکل می‌دانم. نادیده گرفتن چین‌خوردگی Duo آسان است.

در واقع باید بگویم دوربین زیر نمایشگر Duo بیشتر مایه آزار است. این دوربین نه تنها داخل یک دایره بیش از حد پیکسل‌پیکسل شده از صفحه قرار دارد، بلکه آن تنها بخشی است که پوشش مات ندارد و همین موضوع آن را کمی حواس‌پرت‌کننده می‌کند. من تا حد زیادی می‌توانم آن را نادیده بگیرم، اما نه کاملاً. من احتمالاً یک دوربین سلفی معمولی که در گوشه قرار گرفته باشد را ترجیح می‌دادم، مانند Xiaomi 18 Fold و چند گوشی دیگر، اما حدس می‌زنم نظرات در اینجا متفاوت باشد.

در نهایت، Duo از پشتیبانی قلم بهره می‌برد و به شما اجازه می‌دهد از یک Apple Pencil با درگاه USB-C روی صفحه مرکزی استفاده کنید. این ویژگی منحصر‌به‌فرد نیست — سامسونگ قبلاً همین را ارائه می‌داد و هر دو گوشی تاشوی جدید آنر و اوپو با قلم‌های خودشان کار می‌کنند — اما بسیاری از محصولات فعلی اندروید این گزینه را ندارند. من اپل پنسل ندارم، بنابراین نتوانستم خودم آن را تست کنم، اما همکارم آلیسون مشخصاً طرفدار آن است.

دوربین‌ها و عمر باتری

با وجود داشتن ابعاد یکسان، شیائومی 18 Fold (سمت راست) یک دوربین سه‌گانه پشتی را در خود جای داده است.

دوربین‌های آیفون Duo، مانند اکثر گوشی‌های تاشو، نسبتاً معمولی هستند و شامل یک جفت لنز ۴۸ مگاپیکسلی پشتی (یک لنز اصلی و یک لنز فوق عریض) می‌شوند. این چیدمان با Z Fold 8 قابل مقایسه است و دوربین‌های هر دو گوشی خوب هستند، اما عالی نیستند. اکثر تاشوهای اندرویدی دیگر (از جمله Samsung Z Fold 8 Ultra) در عوض دوربین‌های سه‌گانه پشتی ارائه می‌دهند که انعطاف‌پذیری عکاسی شما را به شدت افزایش می‌دهد. آن‌ها اغلب از سنسورهای بزرگ‌تری نسبت به اپل یا سامسونگ استفاده می‌کنند، بنابراین دوربین‌های اصلی آن‌ها نیز بهتر است. با این حال، Vivo تنها سازنده‌ای است که در دوربین‌های تاشوی خود به کیفیت پرچمداران تخت نزدیک می‌شود، اما سخت‌افزار آن در چند مورد دیگر عقب است که مانع از تبدیل شدن آن به پیشنهاد نهایی من در دسته تاشوها می‌شود.

در مورد سلفی، دوربین صفحه جلویی کاملاً معمولی است، اما می‌توانید با باز کردن گوشی و چرخاندن آن، عکس‌های بهتری با دوربین‌های پشتی بگیرید. آن دوربین زیر نمایشگر از یک دوربین سلفی معمولی بدتر است، اما تا زمانی که فقط برای تماس‌های ویدیویی از آن استفاده کنید، به اندازه کافی خوب است.

در مورد باتری، نیلای و آلیسون در نقد Duo تجربه‌های متفاوتی داشتند. من عمدتاً متوجه شدم که باتری دوام بالایی دارد و به راحتی یک روز کامل با استفاده ترکیبی را دوام می‌آورد. این گوشی ظرفیت بالاتری نسبت به هر دو گوشی تاشوی سامسونگ دارد، بنابراین جای تعجب نیست. هنوز در مقایسه با باتری دو روزه Magic V6 آنر ضعیف به نظر می‌رسد، اما فکر می‌کنم وقتی از مرز یک روز دوام گذشتید، افزایش بیشتر آن بازدهی نزولی دارد.

پشتیبانی نرم‌افزاری و چندوظیفگی

فقط از نظر سخت‌افزاری، Duo حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

تا اینجا، Duo شبیه یک گوشی تاشوی رقابتی به نظر می‌رسد، هرچند کمی در میانه جدول قرار دارد. این گوشی در برخی زمینه‌های سخت‌افزاری رقبای خود را شکست می‌دهد، در برخی دیگر عقب می‌ماند و یک ویژگی واقعاً منحصر‌به‌فرد در نمایشگر تاشوی مات دارد.

برخلاف همیشه برای اپل، این نرم‌افزار است که باعث ناامیدی می‌شود.

بزرگ‌ترین مشکل، نرم‌افزار خود اپل نیست، بلکه نرم‌افزار دیگران است: اکثر اپلیکیشن‌ها هنوز برای Duo بهینه نشده‌اند. در بهترین حالت، این یعنی اپلیکیشن‌هایی که از «ریل سمت راست» جدید Duo استفاده کامل نمی‌کنند و به جای کنترل‌های اپلیکیشن، یک نوار سیاه خالی را نشان می‌دهند. بدتر از آن، اپلیکیشن‌هایی هستند که حتی با صفحه بزرگ‌تر مقیاس‌بندی نمی‌شوند؛ اپلیکیشن‌هایی مانند Bluesky یا Duolingo می‌توانند در سایر تاشوها از تمام صفحه استفاده کنند، اما در Duo به صورت نوارهای باریک با نوارهای سیاه بزرگ در اطراف ظاهر می‌شوند.

این وضعیت با گذشت زمان بهبود خواهد یافت. من دیده‌ام که Google Maps، Google Translate و Instagram تنها در چند روز گذشته به‌روزرسانی شده‌اند و بدون شک موارد بیشتری دنبال خواهند شد. برخی از قبل روی Duo بهتر هستند: Slack از یک چیدمان دو ستونی مفید به سبک دسکتاپ استفاده می‌کند، در حالی که در تاشوهای اندرویدی فقط همان رابط کاربری موبایل را اما بزرگ‌تر دریافت می‌کنید. اما حداقل در حال حاضر، اکثر اپلیکیشن‌ها روی تاشوهای اندرویدی من بهتر از Duo اجرا می‌شوند.

شیائومی 18 Fold (سمت راست) از تمام صفحه بیرونی خود استفاده می‌کند، اگرچه مقیاس‌بندی متفاوت اپلیکیشن‌ها می‌تواند بر میزان مفید بودن آن تأثیر بگذارد.

پیش‌بینی بهبودها در سطح سیستم‌عامل (OS) سخت‌تر است. در ابتدا ایده اپل را دوست داشتم که کنترل‌های کلیدی را به لبه سمت راست منتقل کرده است، اما این کار فضای زیادی را اشغال می‌کند که باعث می‌شود صفحه بیرونی Duo کوچک‌تر از آنچه نیاز است به نظر برسد: شما تمام سختی‌های کشیدن دست روی یک گوشی عریض را دارید بدون اینکه از فضای گسترده صفحه نمایش بهره‌مند شوید. تاشوهای عریض سامسونگ و شیائومی ممکن است تقریباً هم‌اندازه باشند، اما در هنگام استفاده بسیار بزرگ‌تر به نظر می‌رسند. من تعجب می‌کنم که چه تعداد از توسعه‌دهندگان نرم‌افزار از راه گوگل در بهینه‌سازی اپلیکیشن‌ها پیروی خواهند کرد — گوگل اساساً هنگام به‌روزرسانی Google Maps ریل سمت راست را کاملاً نادیده گرفت و در عوض فقط نقشه را تا لبه صفحه گسترش داد. در نتیجه، این اپلیکیشن بزرگ‌تر و بهتر از اکثر اپلیکیشن‌های دیگر Duo به نظر می‌رسد.

و این تا حدودی به خاطر عادت‌های اندرویدی من است، اما نبود ژست حرکتی «بازگشت» (back-swipe) دائمی در Duo بیشتر از سایر آیفون‌ها آزاردهنده به نظر می‌رسد. گاهی اوقات، عقب رفتن در یک اپلیکیشن به دکمه‌ای در ریل سمت راست نیاز دارد، گاهی دکمه‌ای در گوشه بالا سمت چپ، و گاهی کشیدن انگشت از لبه سمت چپ صفحه. این عدم ثبات کلافه‌کننده است و اغلب اوقات مستلزم کشیدن دست در عرض گوشی است، چه باز باشد و چه بسته. امکان بازگشت با کشیدن انگشت از هر دو طرف صفحه، به تاشوهای اندرویدی برتری بزرگی در استفاده یک‌دستی می‌دهد.

شیائومی 18 Fold (سمت راست) چندوظیفگی بسیار منعطف‌تری نسبت به Duo دارد.

در مورد چندوظیفگی (Multitasking)، Duo بسیار عقب‌تر از رقبا است. شما می‌توانید دو اپلیکیشن را به طور همزمان در حالت تقسیم صفحه (split-screen) اجرا کنید، اما فقط در حالت افقی، و هر کدام باید دقیقاً نیمی از نمایشگر را اشغال کنند. این را با اوپو مقایسه کنید که به شما اجازه می‌دهد به آرامی بین چندین اپلیکیشن در حالت تقسیم صفحه و پنجره‌های شناور جابجا شوید؛ یا شیائومی که اجازه می‌دهد تا شش اپلیکیشن در کنار هم اجرا شوند. پیاده‌سازی اپل در مقایسه با این‌ها کاملاً ابتدایی به نظر می‌رسد. این‌ها موارد افراطی در اندروید هستند و احتمالاً برای اکثر کاربران (قطعاً برای من) زیاده‌روی محسوب می‌شوند، اما من آن‌ها را به چندوظیفگی بی‌رمق اپل ترجیح می‌دهم.

سخن نهایی

اپل با ورود به بازار گوشی‌های تاشو، تمام عیوب آن را برطرف نکرده است. در واقع، ماجرای «کرک‌گیت» (crackgate) ثابت می‌کند که اپل هنوز در حال تلاش برای رسیدن به جایگزین‌های اندرویدی است که چند سال تجربه بهینه‌سازی را پشت سر گذاشته‌اند. بسیاری از آن‌ها هنوز سبک‌تر و نازک‌تر هستند، چین‌خوردگی‌های ظریف‌تری نسبت به Duo دارند، یا باتری‌های بزرگ‌تر و دوربین‌های بهتری ارائه می‌دهند. با این حال، در نگاه کلی، این سخت‌افزار در سطح مطلوبی قرار دارد — و نکته حیاتی این است که با مستقیم‌ترین رقیب جهانی خود، یعنی Galaxy Z Fold 8، برابری می‌کند.

اما در حال حاضر، اندروید در بخش نرم‌افزار برتری دارد. گوگل سخت تلاش کرده تا سیستم‌عامل خود را با اندازه‌های مختلف صفحه نمایش سازگار کند تا اکثر اپلیکیشن‌ها از صفحه داخلی بزرگ‌تر نهایت استفاده را ببرند، در حالی که تولیدکنندگان مختلف ابزارهای چندوظیفگی بلندپروازانه‌ای طراحی کرده‌اند. این موضوع هنوز برای iOS صادق نیست و برخی از تغییرات نرم‌افزاری خود اپل در سیستم‌عامل، کار را دشوارتر هم کرده است. این‌ها مواردی هستند که من در درازمدت نگرانشان هستم. بهترین ویژگی گوشی‌های تاشو انعطاف‌پذیری آن‌هاست — چیزی که خود اپل اغلب فاقد آن است. اگر Duo قرار است به اندروید برسد، اپل ممکن است مجبور شود خودش را با شرایط وفق دهد.