مدیر و بنیان‌گذار مرکز طول عمر استنفورد به تأمل درباره بزرگ‌ترین چالش‌ها و فرصت‌های زندگی‌های طولانی‌تر می‌پردازد.توسط کارن برزلو، لورا ال. کارستنسن | ۴ سپتامبر ۲۰۲۶
هنگامی که مرکز طول عمر استنفورد در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، لورا کارستنسن، مدیر مؤسس آن، زمان زیادی را صرف اصلاح تصورات نادرست عمومی کرد: «واکنش اولیه مردم این بود که: مثل بنیاد متوشالح؟ آیا می‌خواهید طول عمر را افزایش دهید؟» کارستنسن به‌روشنی توضیح می‌داد که هدف این مرکز افزایش طول عمر انسان نبود—که در طول قرن بیستم تقریباً دو برابر شده بود—بلکه هدف، ساخت جوامعی بود که بتوانند با این واقعیت نوظهور و بی‌سابقه سازگار شوند.
یکی دیگر از تصورات غلط و رایج این بود که «طول عمر» صرفاً واژه‌ای محترمانه و معادل پیری است و مرکز طول عمر استنفورد، مرکزی برای مطالعات سالخوردگی است. همان‌طور که کارستنسن بارها اشاره کرده است: «طول عمر مترادف پیری نیست، بلکه معیاری برای سنجش مدت زمان زندگی است.» تمرکز این مرکز بر چالش‌ها و فرصت‌هایی است که طول عمر بیشتر به همراه می‌آورد. با اینکه این مرکز توجه ویژه‌ای به سالمندان دارد، از دیدگاه کارستنسن «زندگی‌های طولانی‌تر بر تمامی مراحل زیست انسان اثرگذار است و ریشه بسیاری از مشکلاتی که در سنین بالا بروز می‌یابند، در دوران‌های بسیار ابتدایی‌تر زندگی قرار دارد.» مأموریت اصلی این مرکز استفاده از فرصت افزایش طول عمر برای بهبود کیفیت زندگی در تمامی سنین است.
در سال ۲۰۱۹، تحت رهبری کارستنسن، این مرکز ابتکار نقشه جدید زندگی را پایه‌گذاری کرد؛ طرحی برای بازنگری در سیر زندگی انسان در پاسخ به افزایش چشمگیر امید به زندگی. همچنین نزدیک به ۴۰ پژوهشگر پسادکتری زیر نظر استادانی از رشته‌های گوناگون آموزش دیدند تا ابعاد مختلف دگرگونی جوامع، فرهنگ‌ها و اقتصادها در اثر افزایش طول عمر را بررسی کنند. اکنون پس از نزدیک به ۲۰ سال، کارستنسن، استاد کرسی فرلی اس. دیکنسون جونیور در سیاست‌گذاری عمومی و استاد روانشناسی دانشگاه استنفورد، تابستان امسال از سمت خود در مرکز طول عمر استنفورد کناره‌گیری می‌کند تا در کنار پژوهش و تدریس، پروژه جدیدی را پی بگیرد.
تبلیغات X 
من با کارستنسن درباره آنچه در این مسیر آموخته و چشم‌انداز آینده گفت‌وگو کردم. این مصاحبه برای وضوح و اختصار ویرایش شده است.
کارن برزلو: از روزهای نخستین شکل‌گیری این مرکز تاکنون چه تغییراتی رخ داده است؟
لورا کارستنسن: امیدوارم اکنون مشخص‌تر شده باشد که فرایند پیری طی چند هزار سال گذشته از لحاظ ژنتیکی تغییر چندانی نکرده است. در مقابل، طول عمر—یعنی مدت زمان زیست—افزایش یافته و این امر پیامدهای عظیمی برای تقریباً تمام ابعاد زندگی ما به همراه دارد. از سوی دیگر، انعطاف‌پذیری و قابلیت اصلاح‌پذیری روند پیری نیز کاملاً آشکار است. با وجود اینکه ما اساساً همان موجودات فیزیولوژیکی اجدادمان هستیم، دنیا را به‌گونه‌ای تغییر داده‌ایم که امکان زندگی سالم‌تر و طولانی‌تر را برایمان فراهم می‌کند. به همین دلیل است که اطمینان داریم می‌توانیم دنیایی بسازیم که در آن اکثریت مردم یک قرن را با کیفیتی مطلوب زندگی کنند.
کارن برزلو: شما عضو شورای مشورتی علمی منطقه سلامت سنگاپور هستید که در حال ساخت منطقه سلامت کوئینزتاون است؛ جامعه‌ای طراحی‌شده برای همه سنین که اصول «نقشه جدید زندگی» را پیاده‌سازی می‌کند. مشاهدات شما از این پروژه چیست؟
لورا کارستنسن: دولت سنگاپور به گروهی از دانشمندان این آزادی عمل را داده است تا محله‌ای را طراحی کنند که از سلامت بلندمدت، ارتباطات میان‌نسلی، امنیت مالی پایدار و فعالیت‌های بدنی پشتیبانی کند. آن‌ها تمام عواملی را که در ساختن زندگی طولانی، سالم و پویا دخیل هستند در نظر گرفته و به معنای واقعی کلمه وارد بافت این جامعه محلی کرده‌اند. نکته بسیار هیجان‌انگیز درباره منطقه سلامت کوئینزتاون این است که می‌تواند گواهی عملی بر این ادعا باشد که طراحی‌های اجتماعی و کالبدی فیزیکی قادرند کیفیت طول عمر را ارتقا دهند.
آن‌ها در حال حاضر پارک‌ها و زمین‌های بازی احداث کرده‌اند که هم شامل تاب برای کودکان و هم میله‌های تعادل برای ساکنان مسن‌تر است تا فضاهای مشترکی را برای تعامل سنین مختلف رقم بزنند. وقتی ما مشاوران از کشورهای مختلف برای بازدید می‌رویم، از آنچه آن‌ها می‌توانند انجام دهند شگفت‌زده می‌شویم. توانایی سنگاپور در انجام چنین کارهایی تا حدی ناشی از وسعت کوچک‌تر آن است و اینکه دولت آن می‌تواند به‌سرعت تصمیم‌گیری و اقدام کند. برای نمونه، دولت این کشور حدود یک دهه پیش متوجه شد که مردم پس‌انداز کافی برای دوران بازنشستگی ندارند. بنابراین بلافاصله رویکرد را تغییر دادند و تعیین کردند: «بسیار خوب، از این پس همه افراد سهم بیشتری به حساب بازنشستگی خود واریز می‌کنند.»
کارن برزلو: اگر قرار باشد به جایگاه کنونی ایالات متحده در پیاده‌سازی اصول نقشه جدید زندگی نمره‌ای بدهید، آن نمره چه خواهد بود؟
لورا کارستنسن: در مقایسه با برخی کشورها مانند سنگاپور، من به ایالات متحده نمره ۱۰ از ۲۰ (C-minus) می‌دهم، آن هم در حالی که همیشه به دست‌ودل‌بازی در نمره‌دهی عادت دارم! دولت فدرال اقدامات بسیار ناچیزی برای بهبود وضعیت طول عمر انجام داده است. برخلاف دولت سنگاپور که مثلاً می‌تواند پس‌انداز بیشتر بازنشستگی را برای شهروندان الزامی کند، ایالات متحده قادر به اجرای سریع چنین برنامه‌هایی نیست. از سوی دیگر، دقیقاً به این دلیل که دولت مشارکت کمتری دارد، شاهد نوآوری‌های فراوانی از سوی بخش خصوصی هستیم. صنایع کاملی شکل گرفته‌اند که کالاها و خدمات جدید ارائه می‌دهند. به همین دلیل به مشارکت ایالات متحده در حوزه طول عمر خوش‌بین هستم. در سطح جهانی نیز دیدن رویکردهای گوناگونی که از ترکیب بخش‌های دولتی و خصوصی در کشورهای مختلف حاصل می‌شود، بسیار جذاب است.
کارن برزلو: موضوع طول عمر اکنون به جریانی فراگیر در جامعه تبدیل شده و میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری در بازار را جذب کرده است. این تحول چه تأثیری بر فعالیت‌های مرکز گذاشته است؟
لورا کارستنسن: واقعیت این است که سرمایه‌گذاری‌های عظیمی در زمینه طول عمر در حال انجام است. عمده این منابع مالی صرف روش‌هایی می‌شوند که افراد بتوانند بیشتر عمر کنند. بر اساس تجربه من، علاقه خیرخواهانه و انسان‌دوستانه چندانی در این عرصه برای کمک به «بهتر زیستن» همگام با طولانی‌تر شدن زندگی وجود ندارد. مایه دلسردی من است که گویی در خواب و بدون آگاهی کافی از کنار این دگرگونی عظیم جمعیتی عبور می‌کنیم، بی‌آنکه روی بازنویسی الگوهای کهنه‌ای که مسیر زندگی ما را تعیین کرده‌اند سرمایه‌گذاری کنیم یا راه‌های نوینی برای بهبود شیوه زیستن متصور شویم.
همچنین ناامیدکننده است که با ورود مبحث طول عمر به آگاهی عمومی، بخش بزرگی از اخباری که می‌شنویم تبلیغات برای محصولاتی با ادعاهای مشکوک است که ظاهراً باعث افزایش طول عمر می‌شوند. در این حوزه آن‌قدر فروشندگان معجون‌های معجزه‌آسا و فریبکارانه وجود دارد که تمایز میان راهکارهای مبتنی بر شواهد علمی و موارد ساختگی برای مصرف‌کنندگان بسیار دشوار شده است.
کارن برزلو: همان‌طور که همیشه اشاره می‌کنید، تغییر و گذار یکی از ویژگی‌های برجسته زندگی‌های طولانی‌تر است. گام بعدی برای شما چیست؟
لورا کارستنسن: من قصد دارم تمرکز بیشتری بر پژوهش و تدریس داشته باشم، اما پیش از آن به یک فرصت مطالعاتی (سفر تحقیقاتی) می‌روم و مشتاقم وقت بیشتری را صرف علایق شخصی‌ام کنم؛ باغبانی، ماندن در خانه، نشستن زیر نور آفتاب و پیاده‌روی. می‌خواهم در کلاس‌های پیلاتس شرکت کنم. قصد دارم وقفه‌ای در مشغله‌هایم ایجاد کنم تا از خود بپرسم: «چگونه می‌توانم از این پس یک سبک زندگی سالم پایه‌ریزی کنم و سایر بخش‌ها را پیرامون آن شکل دهم؟»
در حالی که امیدوارم برنامه‌ام منعطف‌تر و آرام‌تر باشد، در طول دوره فرصت مطالعاتی‌ام روی تولید یک دوره آموزشی آنلاین به نام «مبانی طول عمر» کار خواهم کرد. این دوره داستان طول عمر و پتانسیل داشتن زندگی‌های طولانی‌تر و باکیفیت‌تر را روایت خواهد کرد؛ تغییری که جهان ما واقعاً به آن نیازمند است. دسترسی به این دوره بسیار فراتر از دانشگاه استنفورد خواهد بود تا بتوانیم به جهت‌دهی به گفت‌وگوها پیرامون طول عمر کمک کنیم و افراد را متوجه پتانسیل شگفت‌انگیز علم، فناوری و تغییرات اجتماعی برای ارتقای کیفیت زندگی سازیم. اگر شیوه زیستن خود را تغییر ندهیم، بحرانی در افق دید قرار خواهد داشت.
ما این فرصت را داریم که کیفیت زندگی‌مان را دگرگون کنیم. ما فرصت‌هایی در اختیار داریم که هیچ نسلی از انسان‌ها در تاریخ نداشته است و اکنون باید پیاده‌سازی آن‌ها را آغاز کنیم.
این گزارش ابتدا توسط مرکز طول عمر استنفورد منتشر شده است. مطالعه مقاله اصلی.
منبع و مطالعه گزارش کامل به زبان اصلی: Greater Good Magazine
دیدگاه‌ها و نقدها
دیدگاه خود را درباره این تحلیل با دیگر خوانندگان به اشتراک بگذارید.
ارسال دیدگاه جدید
هنوز دیدگاهی برای این مقاله ثبت نشده است.
نخستین نفری باشید که دیدگاه یا نقد خود را درباره این موضوع می‌نویسد.